Te veel eten, waarom eigenlijk?

Neem jij alweer een bolletje?

Mijn vriendinnetje kijkt me vragend aan. Ik trek een vastberaden gezicht en zeg, ja ik heb nog honger. We zitten hutje mutje aan het paasontbijt op school en alle kinderen mogen zelf hun broodjes pakken en smeren. Voor iedereen is er een eitje natuurlijk en chocolademelk, want het is feest.

Dus ik eet, en ik eet, en ik eet…

Wat ik me er na al die jaren het meeste van herinner is het gevoel van onverzadigbare honger. Ik bleef maar eten, nog een bolletje, nog een plak paasbrood, nog een ei.

Daar waar de andere kinderen al lang van tafel renden om met elkaar buiten te gaan spelen zat ik nog aan tafel en pakte alles waar ik mijn handen op kon leggen.

Wist ik veel dat er zoiets bestond als emotie-eten.


Ik voelde me eigenlijk altijd nét even anders dan mijn vriendinnetjes.

Te dik, had een bril en een beugel. Maar zat het hier nu in?

Het verschil zat meer in mijn manier van denken, mijn slimme uitspraken, veel te wijs voor mijn leeftijd. Mijn leeftijdgenootjes begrepen me vaak niet. Ik was raar. Bijdehand, eigenwijs, koppig, te uitgesproken.

Pas jaren later, ik was al ruim in de veertig, tijdens een intense therapiesessie realiseerde ik me welke functie eten vervulde in mijn vroege jeugd.

Eindelijk begreep ik welke gevoelens ervoor zorgden dat ik eetbuien had, moest snoepen, bleef eten!

Het koste me behoorlijk wat tijd om dit inzicht te verwerken.

Emotie-eten heeft een bijzonder negatieve klank. Dat doen toch alleen de écht hopeloze gevallen?? Toen ik eenmaal accepteerde dat iedereen een bepaalde vorm van emotie-eten in zich heeft omarmde ik dit alles-verhelderende inzicht als het grootste geschenk dat ik ooit kreeg.


Na ruim veertig jaar over-leven met Obesitas leerde ik eindelijk mijn eetgewoontes los te koppelen van mijn emoties. Tot op zekere hoogte is dat gelukt trouwens. Wanneer ik stress ervaar is mijn eerste impuls nog steeds: eten!

Ik zeg dit niet om je te ontmoedigen, het is gewoon waar. Al op zeer jonge leeftijd was eten mijn comfortzone, en na 4 decennia leer je dat niet zomaar af.

Ja ik ben anders! Ja ik hoor er niet altijd bij! Ja ik voel me soms eenzaam! En ja daar ben ik verdrietig over! Daar waar ik vroeger naar kaascroissants en satéschotels greep herken ik nu die impuls en weerhoud mezelf ervan om overstag te gaan voor slecht eten.

Ik kies ervoor om gezond te eten en ik benoem mijn verdriet bij diegene die ik daar het meest mee vertrouw. Of ik schrijf in mijn dagboek. En koop nieuwe kleding. Een paar te gekke schoenen. Een weekendje weg op de motor. Ik doe van alles om mezelf te troosten.

Maar ik los het niet meer op met over-eten.
Want daar doe ik mezelf zwaar te kort mee!

Wat had ik deze inzichten graag zoveel jaren geleden willen hebben. Dan had mijn 9-jarige-ik het zoveel makkelijker gehad. En ik zou tegen haar zeggen:

Lieverd, het is oké. Jij ben oké! Je vindt je weg wel en dat je anders bent is zo’n geschenk, koester het, voedt het met kennis en creativiteit.

Je hebt al dat eten niet nodig.

Leef ik met spijt? Ik heb er spijt van dat ik niet in staat ben geweest om mijn uiterlijk los te koppelen van mijn karakter, van wie ik bén. Maar ik heb mezelf vergeven, ik kijk met compassie terug naar wie ik was en ben trots op wie ik ben geworden.

Ik relateerde mijn kledingmaat, mijn omvang altijd aan hoe succesvol ik als mens was. Ik had graag eerder geleerd dat je uiterlijk niet definieert wie je bent. Mijn kracht, talent, moed, liefde staan los van mijn gewicht en uiterlijk. Ik heb dit lang niet zo gezien en ben er dankbaar voor dat ik dit nu wel kan.

Mijn negenjarige ik had het zwaar, net als mijn negentien-, negenentwintig- en negenendertigjarige ik. Steeds weer falen met afvallen maakte het er niet beter op. Mijn zelfvertrouwen ging met sprongen achteruit. Ik zag mezelf alleen nog als die vrouw met overgewicht die niet in staat was zichzelf bij de lurven te pakken en vol te houden.

Ik vond mezelf een echte mislukkeling.

Godzijdank heb ik het mezelf bespaard dat ik ook de rest van mijn leven strijdend tegen mijn overgewicht moet doorbrengen. Ik leerde anders kijken naar mijn overgewicht, naar eten. Maar nog belangrijker, ik leerde omgaan met mijn emoties.

Hoe is dit voor jou? Herkenbaar? Of vind jij jezelf geen emotie-eter.

Heb jij, net als ik, al ontelbare afvalpogingen gedaan? Start je iedere week opnieuw met je dieet? En hoeveel heb jij er volgehouden? Ga je halverwege voor de bijl omdat je op onverklaarbare wijze zo enorm snakt naar iets lekkers?

Veel mensen die ik begeleid zeggen bij de eerste kennismaking dat ze geen emotie-eters zijn. Nou, dat zou ze uniek maken. Iedereen ondervangt zijn of haar emoties met een beloning.

Emotie-eten komt veel vaker voor dan je denkt. Zowel vrouwen als mannen vallen hieraan ten prooi. Wat zou jij tegen jouw 9-jarige ik zeggen? En misschien belangrijker nog, wat zou zij of hij nu tegen jou zeggen?


Wil je naar aanleiding van mijn artikelen persoonlijk kennismaken? Je mag me altijd een berichtje sturen. Ik vind het fijn om van je te horen. Als ik je kan helpen door je vragen persoonlijk te beantwoorden dan doe ik dit graag. Gratis en vrijblijvend natuurlijk!

Bel je me? Of vul het formulier in, dan neem ik contact met je op.

Aanvraag kennismaking

Liefs, Gusta

Plaats een reactie