Over-leven met Obesitas, mag ik even je aandacht?

Ik stuur het appje weg “sorry, red het toch niet om mee te gaan, ga maar zonder mij”.

Verdrietig zit ik op de bank. Vandaag zie ik het niet zitten om mensen te ontmoeten dus ik zeg af. Alweer. Ik voel me leeg, alleen, sip. Dus ik maak wat boterhammen en zet koffie. Ongemerkt gaat er een dubbele hoeveelheid kaas op mijn brood en ook de boter had wel iets minder gemogen. Na het eten heb ik nog steeds honger dus een hand drop, een koek en een groot glas drinkyoghurt volgen.

Jarenlang had ik last van depressieve buien. Durfde ik soms gewoon niet naar buiten. Het leek wel of er niets toe deed. Er geen vreugde in mijn leven was. Poeh he, heb je niet een leuker onderwerp Gusta? Eh. Vandaag eigenlijk niet. Ik wil heel graag aandacht vragen voor de mentale gevolgen van Obesitas.

Vanaf mijn 6e jaar was ik op dieet. Ken je iemand van 6? Klein he! Vanaf mijn 6e jaar ben ik gaan denken dat ik iets fout doe. Niet goed mijn best doe. Het niet kan. Hoe moeilijk is het helemaal? Afvallen kan toch iedereen? Gewoon minder eten he.

Begrijp me goed! Ik neem het mijn ouders en omgeving niet kwalijk. Ik heb een geweldige jeugd gehad met de liefste ouders waar ik onnoemelijk trots op ben.

Dat gezegd hebbende, door omstandigheden ben ik mezelf in mijn jongvolwassenheid gaan zien als zwak. Dik, lelijk, niet de moeite waard. Inmiddels weet ik als geen ander hoe groot de mentale gevolgen van overgewicht zijn. Hoe je je leven kunt laten beheersen door je overgewicht.

Weet jij hoeveel vrouwen er wereldwijd iedere dag op de weegschaal staan? Iedere dag bij iedere had een oordeel vellen over die hap? Eten categoriseren in “goed” of “fout” en niet bij machte zijn om een gezond eetpatroon vast te houden? Miljoenen!

De invloed van het getal op de weegschaal, de meningen van anderen, opmerkingen van onbekenden en goedbedoelde adviezen van je collega’s. Ik kon ze missen als kiespijn. Ik wilde alleen maar slank zijn. En wilde er zeker ook moeite voor doen. Ik heb wat afgestreden. Maar weer aan een nieuw dieet beginnen werd moeilijker en moeilijker….

De mentale druk die ik ervaarde terwijl ik jarenlang probeerde af te vallen en het steeds niet lukte, was enorm. Het falen, het schuldgevoel, mijn afbrokkelende wilskracht en ten slotte de wanhoop, waarom ik? Waarom lukt het me nu niet? Ik ben zwak en niets waard.

Het meest erge is misschien nog wel dat ik dit niet heb laten zien aan de buitenwereld. Ik was die stoere doorzetter, die dappere die er weer voor ging, die lachebek die stemming maakte, al werd dat met de jaren wel steeds minder…ik trok me steeds vaker terug uit sociale situaties, zei steeds vaker af.

Weet je dat ruim de helft van de bevolking overgewicht heeft. Waarbij 17% van de vrouwen tussen de 35 en 49 jaar ernstig overgewicht. En hoeveel van die 17% vrouwen denk je heeft al meerdere keren pogingen gedaan om van dat overgewicht af te komen?

De lijnpogingen die ik deed waren altijd gericht op mijn voeding. Logisch. Minder eten, meer bewegen, dan val je af. En dat lukte altijd! Afvallen kon ik wel, afgevallen blijven niet zo goed…

Pas toen ik er aan toe was om me te gaan verdiepen in het
waaròm ik at in plaats van wàt ik at
viel ik succesvol af en lukt het me ook om op mijn gezonde gewicht te balanceren.

Al jaren weeg ik nu hetzelfde. Zonder dieet, zonder strijd, zonder schuldgevoel. En daar ben ik enorm dankbaar voor. Het heeft mijn leven gered kan ik wel zeggen. Overdreven? Nee, de zin om te leven werd met de jaren minder. Het leek wel of er een grijze waas overheen lag.

Morbide Obesitas… dat klinkt best heftig. En dat is het ook. Het wil zeggen dat je overgewicht zodanig ernstig is dat je eraan kan komen te overlijden. Uit persoonlijke ervaring kan ik zeggen dat de fysieke gevolgen er wellicht toe leiden dat je lijf het opgeeft maar dat de mentale gevolgen je net zo goed beroven je leven. Omdat je vergeet te léven!

Herken jij jezelf in mijn verhaal? Schroom dan niet om contact met me op te nemen om je verhaal te doen. Ik weet waar je doorheen gaat. Dus heb je behoefte om er met iemand over te praten die weet hoe het is? Laat dan van je horen. Ik sta open voor jouw verhaal.

Mocht jij er zelf ook aan toe zijn om nog één keer de handschoen op te pakken? Kijk dan eens of een traject bij de Afval Academy iets voor je is. Alle coaching komt voort uit eigen ervaring en wetenschappelijke kennis.

Denk je dat ik jouw coach ben en wil je gratis en vrijblijvend kennismaken? Bel me dan! Of vul het formulier in dan neem ik contact met je op:

Aanvraag kennismaking

Ik wens je heel veel liefde en gezondheid!

4 gedachten over “Over-leven met Obesitas, mag ik even je aandacht?”

  1. Ppppfff, nou ken ik je al heel wat jaren en dit nooit geweten. Jou altijd gezien als de vrolijke, blije aanpakker die niets te gek was en altijd aan het werk was, in tegenstelling tot mij, die nog wel eens werkloos thuis zat en zijn dagen vulde met tv kijken en cafébezoek. Tegen je opgekeken als in;” die redt het wel”, ” Ze doet het toch maar” en ” om Gusta hoef je je niet druk te maken”. Door dit verhaal me ook wat schuldig gevoeld omdat ik het niet gezien heb en niet verder gekeken heb dan mijn neus lang was…….. hiervoor een welgemeend excuus, ondanks dat ik zelf ook hele tijden in mijn leven niet lekker in mijn vel gezeten te heb, en mijn dat eigenlijk niet kwalijk te nemen valt.
    Ik hoop dat mijn beeld van jou nu wel klopt; een attente, lieve, zelfbewuste doorpakken, die, ondanks haar onzekerheden, nog steeds de dingen doet die haar gelukkig maken, ook al is dat soms best spannend….. daarom kijk ik nog steeds tegen je op, want ondanks mijn grote bek en extraverte persoonlijkheid, pak ik dingen niet aan, OMDAT ze me angst inboezemen…… ik zou willen dat ik iets meer jouw inzet en lef zou hebben. Xxxx

    Beantwoorden
    • Dank je wel Mark voor je oprechte woorden. Schuldig hoef je je niet voelen, ik hield zelf zorgvuldig mijn maskertje op. Gelukkig heb ik die niet meer nodig en zie je mij helemaal zoals ik ben 🙂

      Beantwoorden
  2. Gusta,
    Ik ken je zowat mijn hele leven. Ik herken je houding die je beschrijft als het meisje wat het allemaal wel weet. Al zal ik dit niet zo concreet hebben kunnen benoemen toen we vriendinnetjes waren op de lagere school.

    Mooi dat je je nu zo kwetsbaar durft op te stellen. Zoals Brene Brown beschrijft, dat is een kracht. En dus is het plaatje wat je vroeger liet zien, nu wel helemaal juist.

    Groet,
    Mariska

    Beantwoorden
    • Dank je wel Mariska, leuk dat je reageert. Ik voel ook juist dat ik mijn ervaringen moet vertellen om anderen te helpen. Voelt erg fijn om dat te kunnen doen.

      Beantwoorden

Plaats een reactie